Δε γέννησα ακόμη Έρωτα-Πένυ Κονάνου

Κάλεσε με στα τραγούδια σου
θεός να γίνω
και να αποφανθώ για τους στίχους σου
ΕΡΩΤΑ

Κάνε με τροφό των ονείρων σου
κι εκεί που το μάτι σου εποπτεύει
τον θώρακα μου
όπλισε με μ'έναν βαρύ λυγμό

Σκάλισε στις φλέβες μου
τη φετινή και την αιώνια αγάπη
κι άσε τα θέλω σου να κορφολογούνε στο κορμί μου

Πνίγομαι στο στοιχειωμένο των ματιών σου δάκρυ
και στις πληγές σου βουτώ άσπρη καρδιά
βάψε την κόκκινη σαν τα πονηρά σου χείλη
και άσε τ'όνειρο τυφλά και υπάκουα να γεννηθεί

Σώπασε πόνε μου-Πένυ Κονάνου

Κρατήσου απ το όνειρο
Φτερούγες έχει ανοίξει
Βάψε τα μαύρα σου μαλλιά
Πουλί να πεταρίζει

Βάφτισα έρωτα τη μοναξιά
πλημμύρησα στα πλούτη
έχασα μέσα στον χρυσό
αλήθειες και ουσία

πίκρα ποτίζει η ζωή
αυτούς που την πιστεύουν
χίμαιρες ξύπνησαν πρωί
θυμήθηκα να κλάψω

τα κλάματα αγγίζουνε
μάγουλα πονεμένα
μάτια που όλα τα χουν δει
φρίττουνε τρελαμένα

σκέψεις μου λυτρωθήκανε μέσα
από ένα δάκρυ
χαρά μου κρύφτηκες κι εσύ
στον ίσκιο μου παλεύεις.

Μια φορά κι έναν καιρό-Πένυ Κονάνου

Τύψεις βουλιάζουν στη συνείδηση μου
Κρασί θα πιω να ξεχαστώ
Σκούπισα με το χέρι μου το λίγο
Από αυτό που να πιω δεν πρόλαβα
Σε ποιο πνεύμα να απευθυνθώ ψυχή μου
Να μου αγιάσει τις ανόσιες μου σκέψεις
Που σαν λύκοι στην πανσέληνο ουρλιάζουν;
Νιώθω με λάσπη έχω χτίσει το μυαλό μου
Και με την πρώτη μπόρα θα αυτοκαταστραφώ
Λέω έναν τάφο να φτιάξουνε για τα όνειρα μου
Αυτά που να τα δω ψηλά δεν πρόλαβα
Αν και σε χαρταετό τα έδενα από παιδί.
Βέβηλη κοινωνία μόλις μου έκλεψες τη σοκολάτα
(ο νοών νοείτω άρχοντες μου)

Άρωμα δακρύων- Πένυ Κονάνου

Θέλω να ζωγραφίσω χιόνι
Και να γδυθώ την απουσία σου
Τις ώρες εκείνες τις μάγισσες
Μια αθώα μουσική να με ζεσταίνει

Θέλω να κάνω τη μυρωδιά σου άρωμα
Και στα χαλάσματα τις μαύρες πέτρες να ραντίζω
Κι αν αναπαύεται η μέρα μεσ’ τη χούφτα μου
Είναι που ολονυχτίς χάϊδευα την πάσχουσα σκιά σου

Θέλω να κολυμπήσω στην κλεψύδρα και στην άμμο
Και να ΄χω χρόνο να χαζεύω τη βροχή αγγέλους να σκαλίζει
Δεν είμαι μάντης επαρμένος και δειλός
Μα θα διακινδυνεύσω οιωνό

Θέλω ν’ αυτοτιμωρηθώ για εκείνα τ’ άστρα
Που έπαψαν να αναπνέουν στης μέρας τον περίπατο
Και που δεν πρόφτασα πριν το χάραμα να διακηρύξω
Πόσο μα πόσο κραυγαλέα σ’ αγαπώ

Χωμάτινο άγαλμα εντός υάλου - Πένυ Κονάνου

Κυπριακής καταγωγής θεά του κάλλους Aφροδίτη,
έσυρες χορό πολιτισμού για μια γενιά αθάνατη Κυπρίων εραστών.
Των Σόλων τα βασίλεια σάστισε η περισσή ομορφιά σου.
Συ! που άνδρες γενναίους βάφτισες στα νερά της Mεσογείου
με το λευκό στεφάνι να γυρεύει το παιδί
νησί,
νησί πολύπαθο νησί χιλιοβασανισμένο.

Έθρεψες την ψυχή, με τα αρμυρά σου ποιήματα
και πλήγωσες την ομορφιά
σε χώματα κυπριακά,
θεά του κάλλους Αφροδίτη.

Στη λάγνα ομορφιά σου
τόσοι κατακτητές
δεν όρθωσαν ασπίδα παρά ωσάν τους γιάπηδες οπόθησαν
τα χείλη σου να πάρουν
και στο εύφορο κορμί, σπόρους αμαρτωλούς να ξάνουν.

Γυμνή αγκαλιά - Πένυ Κονάνου

Μέσα σ’ ένα τεχνητό όνειρο
θρυμμάτισα τα πάθη.
Δραπέτευσα και έχτισα μια πλατεία ερώτων.
Κι εκεί ακόμη ποια ζεστή αγκαλιά δε βρήκε ψυχρό ταίρι;
Κι αν από ανάγκη έμενε
έφτασε να δοξαστεί πριν πουληθεί.
Τότε γνώρισε μέσα από τις εκλάμψεις
το άλλο της μισό
και χύθηκε να γιορτάσουνε
το κάψιμο του ήλιου
στις μεταξένιες στέγες
των θερμών δρυμών.

Πόσα βίαια φιλιά δε δόθηκαν;
Πόσα τιμήματα δεν πληρώθηκαν;
…για μια γυμνή αγκαλιά…

Ντελίριο-Πένυ Κονάνου

Του τέλειου υπάρξεις απροσδόκητες
θα προσφερθούν στις εμπειρίες σου.
Εκεί που ανθός αμυγδαλιάς
σε ποτίζει ζωηρό χάδι.
Βουβαίνεται το μελαχρινό σου μεγαλείο
και πνίγεται στα ακροδάχτυλα του Τίτλου μου!
Εγώ ν'ακροβατώ στο γιατί
κι εσυ στο έτσι να με ντύνεις.
Ψυχή γυμνή στα καρφιά σε γνώρισα
στα κρίνα σ'απιθώνω.
Αφου σε προκαλούν τα χείλη μου
με ρόδα χαιδεψε τα.
Ντελίριο μυρίζουνε της άμαξας τα βελούδα.

Χωρίς να πήξει ο έρωτας
ορκίζομαι αγάπη.
Αλλόκτα βαρέθηκα φορώντας την πλερέζα
και είπα να ανταμειφθώ
με δέρμα αρρωστημένο.
Κραυγή του τότε φεγγαριού
εδρεύει στο πετσί μου.
Με προσωπείο βλάσφημο
με θυσιάζω εμπρός σου.
Μακριά χτυπούσε η καρδιά
περιπλανιόταν μήνες.
Σε βρήκα στα βατόμουρα
να γεύεσαι αμαρτία!

Μεθυσμένα βραχιόλια-Πένυ Κονάνου

Μούσκεψαν τα όνειρα
Πήραν τη βαριά σκιά τους
Κρύφτηκαν τα ζωηρά αισθήματα
Και έμεινες να κοιτάς τα απλωμένα σεντόνια
Μην τραβήξεις ποτέ το πατζούρι σου
Στο σκοτάδι θα ελπίζεις πως έρχομαι
Τη μέρα θα σε τυφλώνει ο μίζερος ήλιος
Και θ’ αποκαλύπτεται η αλήθεια
Τρέχει η ζωή να φέρει το στήριγμα
Εσύ απλά απόλαυσε τη ζεστή σοκολάτα σου
Εγώ θα βουτάω στον ουρανό το πινέλο μου
Για να δώσω στη φάρσα αυτή χρώμα
Ξεχάστηκα στο ραντεβού της τελείωσης
Και είπα να μείνω απλά παράνομη αγία
Ξεθύμανε η φωτεινή διαδρομή του μελαγχολικού Αυγούστου…

Της τέχνης εραστές-Πένυ Κονάνου

Πρίγκιπες σε ζήτησαν και συ την άρνηση τους τάισες.
Βάδισες, κοίταξες κι απέρριψες -γιγάντια βήματα προς την ελευθερία έκανες τέχνη. Ποτέ δεν παραδόθηκες παρά μονάχα χτυπημένη
που και που
ξαπόσταινες,
έμπνευση ρούφαγαν αλαίμαργα τα κουρασμένα χείλη.
Κεντρί στη σκέψη για τους κατακτητές σου
γύριζες κι έπληττες το βδελυρό σκοπό τους.

Μπορεί να θέλουν εξόριστοι στο βάθρο σου ν ‘ανέβουν
και ναυαγοί για πάντα να γενούν στης αιωνιότητας το πλοίο.
Στις σκουριασμένες κουπαστές σου
ν’ ακουμπούν
την κάθε σκέψη, και στα κατάρτια σου σημαία την έπαρση τους
ν’ ανεμίζουν .

Περίπτερο μνημείων-Πένυ Κονάνου

Μέτρηση υψομετρικού
Εφτά και μια πρίζες
Φώτα πινάκων τίναξαν
Στο κυριλάτο rock

Κρηπίδα των αισχρών γυμνών
Αποκαλύπτει η λίμνη
Ταυτίζονται τα βάθρα τους
Στου κάλλους την απρέπεια

Σα νηστικός χωμάτινος
Στ’ αριστερά βαδίζει
Μετρ της ζαχαροπλαστικής
Είναι ο Σιμόν ο ξένος

Μια οικογένεια νεκρών
Φυσάει μέσα στα τεύτλα
Ο ιερέας ορκίστηκε
Σε αρχαία ινδική γλώσσα

Γελάει ο χρυσοποίκιλτος χοντρός
Πεφωτισμένος κήρυξ
Στη Σάκυα φιλόσοφος
Παχαίνει την κοιλιά του.

Συνταγή υπερρεαλισμού-Πένυ Κονάνου

Βράζεις λίγη οργή
Μπλοκάρεις με αθωότητα
Εκτιμάς το πένθος
Υπερεκτιμάς την ανικανότητα
Φλερτάρεις το γαιδούρι
Ξύνεις το χώμα
Βρωμάς ατσάλι
και τσουπ σε λένε υπερρεαλιστή!
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ.............

Χλωροφόρμιο-Πενυ Κονανου

Παραχωρώ στους αμαθείς δικαίωμα ανοησίας
Γιατί φυτρώνουν στα μυαλά
Αγκάθια που τρυπάνε
Τέρατα ανεβαίνουνε στα βάραθρα επάνω
Οι σκέψεις τους οι ανήμπορες πικραίνουν την ψυχή τους

Χλωμιάζουν όταν άλλο πια δεν έχουν τι να πούνε
Ατέλειωτες οι ιδέες τους χωρίς καμιάν ουσία
Φαντάζομαι πως θάλασσες βιβλίων έχουν κολυμπήσει
Μα εκεί ποτέ δε βούτηξαν για να πνιγούν να μάθουν
Παγώναν στην ιδέα αυτή της θάλασσας της γνώσης
άμπωτη πίσω τους τα γράμματα αφήνουν
βάλτωσα στην πεποίθηση πως είμαι παντογνώστης
σκεπάστηκα ως την κορφή λάσπη της άγνοιας μου

Τότε δεν ήταν που έλεγα πάντα; Πένυ Κονάνου

Κι αν στον ουρανό ανοίγω τρύπες
βαστάω για κερί μου το φεγγάρι
πάσχα της πράξης μου να κάμω
αφου ποτέ δε βρήκα μέρα.

Γιατί να ξετυλίγω εγω καθρέφτες
με πεθαμένες εικονες των τότε;

Βλασφημα ορνια
ποσο μικρόψυχα ειστε,
καθώς κατεβαίνετε το δαιμόνιο τόπο.
Δε σας ξενάγησε η ζωή
στην άνω ευδαιμονια
και ανταλλάξατε όρια για έναν άλλο κόσμο

Το υπερτροφικό τσιμπούρι - Πένυ Κονάνου

Στην κουφάλα του μυαλού
Αποστερώ τη σκέψη
Προσδοκώ το ρίγος του τένοντά μου
Μειδιώ μπροστά στη ματωμένη κάλτσα

ιδε ο ηλίθιος-Πένυ Κονάνου

Έναν κουβά γαλάζιο έριξα ψηλά εκεί στον ήλιο
Χρώμα να έχει ο χορός των ηλιθίων
Ψυχή που ορκίστηκε να μείνει παρθένα αιώνια
Σκορπίζει την αγνότητα στους λάγνους πέρα απ’ τα αδιάκοπα τα γέλια
Σκέψεις ορθές βυθίστηκαν και πάνε
Έχουν μισήσει ετούτο το σκοτάδι του φωτεινού ουρανού το χρώμα
Που έβαψα κοιτάνε
Σπάσανε όλοι οι κορμοί από τα δέντρα
Και επιθετικά από την ύπαιθρο στις πόλεις κατεβαίνουν
Δέντρα και κούτσουρα και ξύλα
Κυβερνάνε των ηλιθίων κοινωνία σε μισώ
Των ηλίθιων κοινωνία σε μυρίζω τρέχει η μύτη αίμα και λιποθυμώ
Πετσέτα έκανα τις υποσχέσεις…

Ταξιδεύοντας στο ταξίδι-Πένυ Κονάνου

Κυνήγησα
το δάκρυ σου
κι έφτασα
ως τα μύχια της ψυχής σου.

Εσένα,
που αγάπησα αγρίεψα
και σ' έκανα θηρίο
να με κυνηγάς μέσα,
σε φώτα σκοτεινά.

Πλήγωσα και πληγώθηκα, σκότωσα και θανατώθηκα .
Έβρεξε καρφιά και γυαλιά μα δεν φυλάχτηκα.

Έμεινα,
να κουρδίζω τα χαλασμένα ρολόγια ,ώσπου να φανείς
-το πιο λίγο κι απ’ το πιο πολύ για μένα τα πάντα είναι-.

Ένα απ’ τα σώματα μου σου χαρίζω .Να! Κάνε το ό,τι θες

εγώ
την ψυχή μου έχω κρατήσει
μέσα σε κολυμπήθρα αγιασμένη .

Δεσμευμένη ελευθερία- Πένυ Κονάνου

Όταν απ την αρμύρα τα σχοινιά κοπούν ,δέσε με ξανά.
Τη λεφτεριά τους τη φοβάμαι. Τα σχοινιά μου αγαπώ .
Μ’ έμαθαν να εκτιμώ -μην αμφιβάλλεις- αν λούστηκα την τρέλα.
Κοιτώ τα ρημαδιά στο κορμί μου ,να μην ξεχνώ τα σχοινιά,
τα σχοινιά μου.

Μα οι πληγές μου μ’ άφησαν καψίματα της γνώσης
-υπάρχουν για να με καιν’ κι όταν δεν υπάρχουν-.
Τα όρνια να με κατασπαράξουν δεν με πλησίασαν ,μ ακούς;
Φοβήθηκαν, τη δύναμη της ιδέας μου.

Τα τάισαν οι φύλακες ,για να με κομματιάσουν
μεγάλωσαν!
Κι αποζητούσαν την παροχή των υπηρεσιών μου.
Θελαν να μάθουν πως μπορούν
κι αυτά
νά ‘χουνε ίδια με μέναν μοίρα,
δεμένα ας πούμε να βρεθούν και λέφτερα να νιώθουν.

Ex officio - Πένυ Κονάνου

Σε άλλον κόσμο δικαστές στέλνουμε τους τρελούς μας
Τους επικίνδυνους τρελούς παράνοιας νυμφίους
Καρότσες φόρτωσαν τρελούς πλανήτες βαθυκύανοι
Αγκάλιασμα αδειανό γι αυτούς πορτάκια στις ψυχές τους
Υπέροχα υπόγεια συλλάβανε την τρέλα
ζωγράφισαν την ενοχή εκείνων που εκτοπίζουν
μαύρο το χρώμα τον τρελών
μέσα στις άσπρες μπλούζες
κρύβουν τα όνειρά τους
τέρατα αλλόκοτη γλώσσα
τραπεζομάντηλο άγνοιας απλώνουν μέρα νύχτα.

Ο μυκηθμός της αλφαβήτου- Πένυ Κονάνου

Υψώθηκαν στα σύννεφα
ψηλά απ’ τις πεδιάδες
αδιάφορες ιδέες μου
για να τις αγναντεύω

παρατηρώ τις πιο ρηχές
κι ευθύς τις ξεχωρίζω
ανάμεσα στο θόρυβο
αναγνωρίζω θέα

αυγή του θέρους έφεξε
για να κονδυλογράψω
δραπέτευσαν οι σκέψεις μου
μα εγώ τις φυλακίζω

τις κλείνω μέσα στο χαρτί
τις δένω με την πένα
κύκλοι χοροί τα γράμματα
που εγώ τους σέρνω πρώτη