Τα άσματα του Μαλντορόρ

Γέρο – ωκεανέ, η τελειότητά του σφαιρικού σου σχήματος, που τόσο ιλαραίνει την αυστηρή έκφραση της γεωμετρίας, εμένα δεν μου θυμίζει παρά τα μικρά μάτια του ανθρώπου, που είναι τόσα δα, απαράλλαχτα με του αγριόχοιρου, και καταστρόγγυλα με κείνα των πουλιών της νύχτας. Ωστόσο ετούτος, από καταβολής κόσμου περνιέται για ωραίος. Πάντως εγώ υποπτεύομαι, πως αυτό το κάνει περισσότερο από φιλότιμο, και πως πραγματικά για την ομορφιά του αμφιβάλλει. Τότε, γιατί να κοιτάζει με τόση περιφρόνηση του συνανθρώπου του τη μορφή; Χαίρε ωκεανέ!

***

Γέρο – ωκεανέ, καθόλου δεν είναι απίθανο απ’ ό,τι κρύβουνε οι κόρφοι σου, να είναι ωφέλιμο για το μελλοντικό καλό του ανθρώπου. Ως τώρα, του έδωσες τη φάλαινα, αλλά δεν αφήνεις εύκολα τ’ άπληστα μάτια των φυσικών επιστημών να μαντέψουν τα χίλια μυστικά που διέπουν την ιδιαίτερη οργάνωσή σου: συ, είσαι μετριόφρων. Δεν μοιάζεις του ανθρώπου, που συνεχώς καυχιέται για τιποτένια πράματα, Χαίρε, ωκεανέ!

***
Γέρο – ωκεανέ, τα νερά σου είναι πικρά. Έχουν την ίδια γεύση της χολής, που στάζει η κριτική στις Καλές Τέχνες, στις Επιστήμες και γενικά στα πάντα. Κι αν τύχει κάποιος να είναι μεγαλοφυής, αυτοί τον βγάζουν βλάκα, και τον άλλον με το λυγερό κορμί, απαίσιο καμπούρη. Σίγουρα, ο άνθρωπος θα πρέπει να αισθάνεται έντονα την ατέλειά του, για να της κάνει τέτοια κριτική, που άλλωστε κατά τα τρία τέταρτα, οφείλεται στον ίδιο. Χαίρε ωκεανέ!

Λωτρεαμόν, Τα άσματα του Μαλντορόρ, εκδ. ΕΚΑΤΗ

Χλωροφόρμιο-Πενυ Κονανου

Παραχωρώ στους αμαθείς δικαίωμα ανοησίας
Γιατί φυτρώνουν στα μυαλά
Αγκάθια που τρυπάνε
Τέρατα ανεβαίνουνε στα βάραθρα επάνω
Οι σκέψεις τους οι ανήμπορες πικραίνουν την ψυχή τους

Χλωμιάζουν όταν άλλο πια δεν έχουν τι να πούνε
Ατέλειωτες οι ιδέες τους χωρίς καμιάν ουσία
Φαντάζομαι πως θάλασσες βιβλίων έχουν κολυμπήσει
Μα εκεί ποτέ δε βούτηξαν για να πνιγούν να μάθουν
Παγώναν στην ιδέα αυτή της θάλασσας της γνώσης
άμπωτη πίσω τους τα γράμματα αφήνουν
βάλτωσα στην πεποίθηση πως είμαι παντογνώστης
σκεπάστηκα ως την κορφή λάσπη της άγνοιας μου

Τότε δεν ήταν που έλεγα πάντα; Πένυ Κονάνου

Κι αν στον ουρανό ανοίγω τρύπες
βαστάω για κερί μου το φεγγάρι
πάσχα της πράξης μου να κάμω
αφου ποτέ δε βρήκα μέρα.

Γιατί να ξετυλίγω εγω καθρέφτες
με πεθαμένες εικονες των τότε;

Βλασφημα ορνια
ποσο μικρόψυχα ειστε,
καθώς κατεβαίνετε το δαιμόνιο τόπο.
Δε σας ξενάγησε η ζωή
στην άνω ευδαιμονια
και ανταλλάξατε όρια για έναν άλλο κόσμο

Το υπερτροφικό τσιμπούρι - Πένυ Κονάνου

Στην κουφάλα του μυαλού
Αποστερώ τη σκέψη
Προσδοκώ το ρίγος του τένοντά μου
Μειδιώ μπροστά στη ματωμένη κάλτσα

ιδε ο ηλίθιος-Πένυ Κονάνου

Έναν κουβά γαλάζιο έριξα ψηλά εκεί στον ήλιο
Χρώμα να έχει ο χορός των ηλιθίων
Ψυχή που ορκίστηκε να μείνει παρθένα αιώνια
Σκορπίζει την αγνότητα στους λάγνους πέρα απ’ τα αδιάκοπα τα γέλια
Σκέψεις ορθές βυθίστηκαν και πάνε
Έχουν μισήσει ετούτο το σκοτάδι του φωτεινού ουρανού το χρώμα
Που έβαψα κοιτάνε
Σπάσανε όλοι οι κορμοί από τα δέντρα
Και επιθετικά από την ύπαιθρο στις πόλεις κατεβαίνουν
Δέντρα και κούτσουρα και ξύλα
Κυβερνάνε των ηλιθίων κοινωνία σε μισώ
Των ηλίθιων κοινωνία σε μυρίζω τρέχει η μύτη αίμα και λιποθυμώ
Πετσέτα έκανα τις υποσχέσεις…

http://www.solon.org.gr/downloads/4h-synedriasi_Synedrio_2005_fthiotiki.pdf