Νίκη εν πλω - Πένυ Κονάνου

Πλέκω νήμα με τα δάχτυλα μου
από υλικό άτρωτο.
Πριν φύγεις σε έκανα φόρεμα
κι όταν βραχείς μια μέρα
θα σε ντυθώ πιο στενά από ποτέ
θα σε ντυθώ κατάσαρκα
θα σε ζω μέσα απ' όλες σου τις ίνες.
Στο λευκό και το γαλάζιο
στο μαύρο και το κίτρινο
εγώ θα σε ξαναζωντανεύω,
μέσα από κάθε μου χορό
μέσα από κάθε τίναγμα της πιέτας.
Περπατώ ανάμεσα σε μινιατούρες
ψηλώνω και σε φτάνω.
Καλημέρα-Καληνύχτα!

Κρυμμένους λωτούς που νοστάλγησα - Πένυ Κονάνου

Πριν γεννηθώ σε πρόφτασα
5 ζωές πιο κάτω
πολύ πριν με κυκλώσεις.

Σε μια παράλληλη χορδή
μας έπαιζαν χορούς.
Σπασμωδική η κίνηση
που μύριζε ναυτία.
Με ζάλιζε το σ’ αγαπώ
που ρούφαγα απ’ τα χείλη.
Με τερματίζει η ζωή
δεν ψάχνω σωτηρία.

Θα σε μυρίσω εφτά φορές
μέχρι να ξημερώσει.
Μεταθανάτια εμπειρία
μέσα από τούτο το κακό
ελπίδες ανατρέφω.

Στ’ ανείπωτα που τραγουδάς
κλίνες παλιές ταράζεις
κι εγώ νεκρή δηλώνω.
Δεν έχω άλλη αναβολή
στα 28 μου χρόνια.

Και στην επόμενη ζωή
θα σκάψω να φυτρώσω,
σε έδαφος πιο πρόσφορο
σ’ ένα κορμί δικό μου.

Μου είχες δανείσει τη ζωή
για να τη μεγαλώνω
να μοιάσει στην επόμενη
ζωή που ετοιμάζω.

Μέσα στο σώμα μας γιορτή
τσιγγάνων ερωτύλων
που κράτησαν την καλύτερη
γουλιά τους για το τέλος

 
Πάνω στη μέθη ορκίστηκα
ζωές να σ’ αγαπάαααω.
Όπως συρτά το βάσταγες
αυτό το άγιο γράμμα
έτσι σε πλάθω πάντοτε
ολότελα δική μου ιδέα.

Αταξία - Πένυ Kονάνου

Ξεσκίζω τις σάρκες μου

Για να βγάλω από μέσα μου αναφιλητά

Για το πριν που δε σου ‘δωσα

Για το τώρα που έχασα 

Για το μετά που δεν πρόφτασα.

Οργή στο μελάνι μου

φωνάζουν οι σκέψεις μου.

Πλαγιάζω δίπλα σου και βυθίζομαι

σε ύπνο βασανιστικό.

Ξυπνάω νεκρή και σε καλώ…

Μέσα από κάθε απόπειρα

Μέσα από κάθε πετάρισμα των ματιών μου

Μέσα από ‘σένα

και δε μ’ ακούς...

Δώσε μου νύχτες

κι εγώ θα ξημερώνω μαζί σου έρωτες!

Δώσε μου πρωινά

να σε ταΐζω ζεστά φιλιά .

Δώσε μου απογεύματα

για να χαϊδεύουμε μαζί τον ήλιο που φεύγει.

Δώσε μου ΕΣΕΝΑ

Να γίνω επιτέλους  ΕΓΩ 

Ρίσκο είν' η γεύση σου- Πένυ Κονάνου

Ποντάρω στο κόκκινο των χειλιών σου

για να κερδίσω παράταση από την χαμένη μου ελευθερία.

Να ‘ξερες πως με βουτούν τα χείλη σου

βαθιά στα μυστικά σου

πως σταλάζουνε τα χείλη σου

όλους αυτούς τους πόθους…

Μάθε με πως τα χείλη σου

να υπηρετώ αιώνια

και όλες τις αισθήσεις μου σου κάνω δωρεά.

Μη βιάζεσαι στην πράξη αυτή κοντεύω να κερώσω

και να σκαλίσω στη στιγμή όσα το φως δεν είδε…

Κι αν ξέχασα τα χείλη σου

και πάλι ν’ αναφέρω

είναι επειδή μου στέρησαν τα λόγια και τις σκέψεις!

Ασφαλίζω εαυτόν - Πένυ Κονάνου

Σφιχτά βαστούσες την κλεψύδρα στη χούφτα σου

και κάθε που πήγαιναν αυτοί οι πέντε κόκκοι

να συμπληρώσουνε στιγμή, έτρεμες.

Σου φώναζα άστη να μηδενίσει,

να γίνουμε ξανά καινούριοι,

να αλειφτούμε με μύρα

και να στεγνώσουμε με νεογέννητους ανθούς!

Ωστόσο εγώ παρακαλώ να μη σβηστεί

τίποτα από τα πρακτικά.

Δεν είμαι αχάριστη, αλλά ευγνώμων

μόνο που θα προστάξω πια το νου,

να μη μιμείται την ψυχή,

γιατί καλό δεν είδα.

Έβαλε φράχτη πια η λογική

γύρω από την καρδιά μου

και γέμισε όλη μου η γη

με μιαν αγάπη ξένη

Ποιος είσαι πια μη με ρωτάς

τώρα είμαι μεθυσμένη.

Ήσουνα θελκτικό πιοτό

που έχει ξεθυμάνει.

Περίπατος στο εὖ - Πένυ Κονάνου

Εσύ που ξόδεψες λίγο από το χτες

Και πολύ από ‘σένα

Θάψε με μέσα σου αιφνίδια,

Ώστε να καλλιεργήσω στα σπλάχνα σου έρωτα.

Τις πληγές σου θα ποτίσω με φροντίδα

Κι άλλο τόσο από ανάγκη θα σε κορέσω  με πίστη.

Μη με ρωτήσεις γιατί

Αλλά έχω θρέψει για μας μια εικόνα από παλιά.

Δε σε συνάντησα ποτέ

Αλλά ήμουν πάντα ερωτευμένη.

Φύλαξα για ‘σένα όλο μου το είναι

Και για ‘μένα μια ελπίδα πως θα σε βρω!

Δε φτάνουν όμως τα χέρια μου

Και φοβάμαι πως θα σε σβήσω

Σαν μια μορφή από καπνό,

Αν  άχαρα προσπαθήσω

Να τα τεντώσω προς το μέρος σου…

Κατεγγελτικός παροξυσμός-Πένυ Κονάνου

Πήλινα πρόσωπα ραγίζουν μπροστά στους ανεμιστήρες της οργής,

προσποιούνται πως νοιώθουν ντροπή και μια θανατερή ενοχή.

Πως φεύγει από πάνω τους έτσι γυμνή και νέα η ειλικρίνειά τους;

Για πόσο λίγο τους κάλυπτε τα πρόσωπα αυτή η λάσπη;

Αν η τέχνη μου είναι στίγμα για εκείνους

κηλιδώνει κι εμένα που τους ακουμπώ με τη σκέψη και τη γραφίδα μου.

Ξεπλύνετε με με τα δάκρυά σας .

Έχω ανάγκη να γευτώ λίγη από την αρμύρα τους,

Γιατί οι επώνυμοι εραστές της εξουσίας

μοιάζουν σε ‘μένα τόσο άνοστοι!