Πενυ κονανου

<<οι σχεσεις δεν ειναι ποιημα για να κανουμε παντα ομοιοκαταληξια με τον αλλο>>!!!(Π.Κ)

Δε γέννησα ακόμη Έρωτα-Πένυ Κονάνου

Κάλεσε με στα τραγούδια σου
θεός να γίνω
και να αποφανθώ για τους στίχους σου
ΕΡΩΤΑ

Κάνε με τροφό των ονείρων σου
κι εκεί που το μάτι σου εποπτεύει
τον θώρακα μου
όπλισε με μ'έναν βαρύ λυγμό

Σκάλισε στις φλέβες μου
τη φετινή και την αιώνια αγάπη
κι άσε τα θέλω σου να κορφολογούνε στο κορμί μου

Πνίγομαι στο στοιχειωμένο των ματιών σου δάκρυ
και στις πληγές σου βουτώ άσπρη καρδιά
βάψε την κόκκινη σαν τα πονηρά σου χείλη
και άσε τ'όνειρο τυφλά και υπάκουα να γεννηθεί

Σώπασε πόνε μου-Πένυ Κονάνου

Κρατήσου απ το όνειρο
Φτερούγες έχει ανοίξει
Βάψε τα μαύρα σου μαλλιά
Πουλί να πεταρίζει

Βάφτισα έρωτα τη μοναξιά
πλημμύρησα στα πλούτη
έχασα μέσα στον χρυσό
αλήθειες και ουσία

πίκρα ποτίζει η ζωή
αυτούς που την πιστεύουν
χίμαιρες ξύπνησαν πρωί
θυμήθηκα να κλάψω

τα κλάματα αγγίζουνε
μάγουλα πονεμένα
μάτια που όλα τα χουν δει
φρίττουνε τρελαμένα

σκέψεις μου λυτρωθήκανε μέσα
από ένα δάκρυ
χαρά μου κρύφτηκες κι εσύ
στον ίσκιο μου παλεύεις.

Μια φορά κι έναν καιρό-Πένυ Κονάνου

Τύψεις βουλιάζουν στη συνείδηση μου
Κρασί θα πιω να ξεχαστώ
Σκούπισα με το χέρι μου το λίγο
Από αυτό που να πιω δεν πρόλαβα
Σε ποιο πνεύμα να απευθυνθώ ψυχή μου
Να μου αγιάσει τις ανόσιες μου σκέψεις
Που σαν λύκοι στην πανσέληνο ουρλιάζουν;
Νιώθω με λάσπη έχω χτίσει το μυαλό μου
Και με την πρώτη μπόρα θα αυτοκαταστραφώ
Λέω έναν τάφο να φτιάξουνε για τα όνειρα μου
Αυτά που να τα δω ψηλά δεν πρόλαβα
Αν και σε χαρταετό τα έδενα από παιδί.
Βέβηλη κοινωνία μόλις μου έκλεψες τη σοκολάτα
(ο νοών νοείτω άρχοντες μου)

Άρωμα δακρύων- Πένυ Κονάνου

Θέλω να ζωγραφίσω χιόνι
Και να γδυθώ την απουσία σου
Τις ώρες εκείνες τις μάγισσες
Μια αθώα μουσική να με ζεσταίνει

Θέλω να κάνω τη μυρωδιά σου άρωμα
Και στα χαλάσματα τις μαύρες πέτρες να ραντίζω
Κι αν αναπαύεται η μέρα μεσ’ τη χούφτα μου
Είναι που ολονυχτίς χάϊδευα την πάσχουσα σκιά σου

Θέλω να κολυμπήσω στην κλεψύδρα και στην άμμο
Και να ΄χω χρόνο να χαζεύω τη βροχή αγγέλους να σκαλίζει
Δεν είμαι μάντης επαρμένος και δειλός
Μα θα διακινδυνεύσω οιωνό

Θέλω ν’ αυτοτιμωρηθώ για εκείνα τ’ άστρα
Που έπαψαν να αναπνέουν στης μέρας τον περίπατο
Και που δεν πρόφτασα πριν το χάραμα να διακηρύξω
Πόσο μα πόσο κραυγαλέα σ’ αγαπώ

Χωμάτινο άγαλμα εντός υάλου - Πένυ Κονάνου

Κυπριακής καταγωγής θεά του κάλλους Aφροδίτη,
έσυρες χορό πολιτισμού για μια γενιά αθάνατη Κυπρίων εραστών.
Των Σόλων τα βασίλεια σάστισε η περισσή ομορφιά σου.
Συ! που άνδρες γενναίους βάφτισες στα νερά της Mεσογείου
με το λευκό στεφάνι να γυρεύει το παιδί
νησί,
νησί πολύπαθο νησί χιλιοβασανισμένο.

Έθρεψες την ψυχή, με τα αρμυρά σου ποιήματα
και πλήγωσες την ομορφιά
σε χώματα κυπριακά,
θεά του κάλλους Αφροδίτη.

Στη λάγνα ομορφιά σου
τόσοι κατακτητές
δεν όρθωσαν ασπίδα παρά ωσάν τους γιάπηδες οπόθησαν
τα χείλη σου να πάρουν
και στο εύφορο κορμί, σπόρους αμαρτωλούς να ξάνουν.

Γυμνή αγκαλιά - Πένυ Κονάνου

Μέσα σ’ ένα τεχνητό όνειρο
θρυμμάτισα τα πάθη.
Δραπέτευσα και έχτισα μια πλατεία ερώτων.
Κι εκεί ακόμη ποια ζεστή αγκαλιά δε βρήκε ψυχρό ταίρι;
Κι αν από ανάγκη έμενε
έφτασε να δοξαστεί πριν πουληθεί.
Τότε γνώρισε μέσα από τις εκλάμψεις
το άλλο της μισό
και χύθηκε να γιορτάσουνε
το κάψιμο του ήλιου
στις μεταξένιες στέγες
των θερμών δρυμών.

Πόσα βίαια φιλιά δε δόθηκαν;
Πόσα τιμήματα δεν πληρώθηκαν;
…για μια γυμνή αγκαλιά…